تصویر عریان یک جنایت

 از بچه‌ها فقط شیرین در اتاق دیده می‌شد. به میزی تکیه داده بود و داشت صحبت می‌کرد. با نگرانی به او نگاه می‌کردم. برای لحظه‌ای چشمش به من افتاد. دستش را برایم به نشانه‌ خداحافظی تکان داد... چی شده؟ یعنی تموم شد... من را به بند برگرداندند و شیرین و ۹ خانم دیگر را بردند. این آخرین دیدار من با آن‌ها بود.»

نامه وریشه مرادی، ریحانه انصاری و گلرخ ایرایی از زندان قرچک

 ما زنان اوین صبح سه‌شنبه با اعمال محدودیت‌های شدید امنیتی به زندان قرچک ورامین منتقل و حدود سه هزار نفر مردان اوین نیز به زندان تهران بزرگ منتقل شدند. اگرچه نسبت به پیش از انتقال در شرایط نامساعدتری قرار گرفته‌ایم، اما هم‌سو با رفقا و برادران‌مان در زندان تهران بزرگ که هم‌زمان با ما مورد حمله و اعمال فشار قرار گرفته‌اند، اعلام می‌کنیم شرایط فعلی خللی در مبارزات‌مان ایجاد نخواهد کرد. چرا که می‌دانیم «این مسیری نیست که در آن بی مکافات به مقصد رسید.» از زمان انقلاب مشروطه تاکنون، با بروز جنگ‌های متعدد، کودتای ضدمردمی، کشتار مردم بی‌دفاع و مخالفان سیاسی که به‌دست حکومت‌های استبدادی در یک قرن گذشته انجام شده و بسیاری فراز و فرودها که تاریخ بر آن گواه است، مسیر مبارزه همچنان ادامه دارد. ما امروز در زندان قرچک هستیم و در شرایطی قرار گرفته‌ایم که بیش از هزار زن با جرائم مختلف سال‌ها با آن مواجه و آن را زندگی کرده و می‌کنند. زنانی از اعماق با رنج‌هایی که در نهان‌خانه‌ی چشمان‌شان نقش بسته است و گویای پرسه‌های بیدادی است که برای درهم‌شکستن‌شان پا به مسیر امروز گذاشته‌ایم. پرت‌شدگانی در انتهای دنیا که در هیچ یک از معادلات زندگی و مناسبات خبری و موج‌های رسانه‌ای جایی ندارند و در گزارش‌های حقوق‌بشری، نامی و نشانی و ردی از رنج‌های‌شان دیده و شنیده نمی‌شود. آن‌چه در این چند روز ما را مبهوت کرده است حقیقت زندگی این زنان است. زنانی خمیده در تخت‌های کوتاه به ابعاد قبر، با حسرت برخوردار بودن از حداقل امکانات زیستی و بهداشتی. در میان دیوارهای چرکین و کبره‌بسته از کثافت سال‌ها زندگی مشقت‌بار، بسیاری‌شان بدون ریالی واریزی، برای پول سیگار روزانه خود را در اختیار هم‌بندیان قرار می‌دهند: برای #بهره‌کشی_جنسی. و تن به هر حقارتی می‌دهند. برای سیر کردن شکم‌شان. و برای برخورداری از حداقلِ آن‌چه بر دل‌هاشان حسرت شده است. در بخش کارگری زندان مشغول به کار می‌شوند و در ازای ساعت‌ها کار سخت روزانه (از هل دادن گاری حمل غذا و زباله تا نظافت اتاق استراحت و کار زندان‌بانان) بدون دریافت مزد فقط از دقایقی زمان بیشتر برای تماس تلفنی برخوردار می‌شوند. در کارگاه زندان به بیگاری مشغول و به دوخت و دوز می‌پردازند تا از پاکتی سیگار در انتهای روز برخوردار شوند. زنانی که عموماً مانع از هم‌زیستی ما زندانیان سیاسی با آنان می‌شوند؛ مگر به قصد تنبیه و تبعیدمان به حکم قضایی. و حالا اگرچه در زندان قرچک و جدا از آنان اسکان داده شده‌ایم، اما مصائب‌مان جدا از آنان نیست. ما در کنار مبارزات خستگی‌ناپذیر مردم علیه دیکتاتوری، با اهدافی روشن و خط‌مشی محکم، مسیر مبارزه را تا سرنگونی و برچیدن هر شکلی از خودکامگی ادامه خواهیم داد. و در کنار این فراموش‌شدگان که از چرخه زندگی بیرون گذاشته شدند، با عزمی راسخ‌تر از پیش مقاومت را دوره می‌کنیم. و به آنانی که صدای‌شان برای ما و شرایط نامساعدمان بلند است، با صدایی رساتر می‌گوییم آن‌چه امروز بر ما تحمیل شد، فراتر از رنج سالیان این زنان نیست. پس برای بهبود شرایط «ما» بدون در نظر گرفتن جرائم‌مان و برای بهبود شرایط «ما» که به زندان قرچک و تهران بزرگ منتقل شده‌ایم، بدون در نظر گرفتن جنسیت‌مان تلاش کنید و بدانید آنان که در زیر آوارِ ناشی از حمله مفقود و آنانی که در چرخه بی‌رحم زندگی مترود شده‌اند، بر ما ارجح‌اند. باشد که حلقه‌ای باشیم در زنجیر مبارزات برابری‌طلبانه و آزادی‌خواهانه مردم ایران که بیش از یک قرن استبداد و استثمار را تاب آورده‌اند و به پیش می‌روند.

«رنج امروز خود را فراتر از آن‌چه بر مردم ایران تحمیل شد نمی‌دانیم.»

«گلرخ ایرایی، ریحانه انصاری و وریشه مرادی»

جلاد قرچک، نماد نقض حقوق زنان

 

کارنامه سیاه صغری خدادادی در زندان قرچک؛ از ضرب‌وشتم و حجاب اجباری تا محرومیت درمانی و تحریم‌های بین‌المللی

زندان قرچک ورامین، که در ابتدا به‌عنوان یک مرغداری متروکه ساخته شد، امروز به یکی از مخوف‌ترین بازداشتگاه‌های زنان در ایران تبدیل شده است.

نقض سیستماتیک حقوق زنان در ایران

در روز جهانی حقوق بشر بسیار ضروری است سخن را با نقض سیستماتیک حقوق زنان در ایران آغاز کنیم.

گسترده ترین نقض حقوق بشر در ایران نقض سیستماتیک حقوق زنان و دختران است که در یک روند وخامت یابنده، خود را در یکی از فجیع‌ترین اشکال خشونت علیه زنان یعنی قتل‌های ناموسی و زن‌کشی نشان می دهد.

ادامه سرکوب اقلیتها پس از جنگ ۱۲ روزه

 

ادامه سرکوب اقلیت‌ها پس از درگیری‌های نظامی در ایران

کمیسیون ایالات متحده در امور آزادی مذهبی بین‌المللی، روز دوشنبه ششم مرداد ۱۴۰۴، در گزارش اخیر خود، از ادامه سرکوب و نقض حقوق اقلیت‌های دینی در ایران، از جمله مسیحیان، یهودیان، اهل سنت و بهائیان، به‌ویژه پس از درگیری‌های نظامی میان جمهوری اسلامی ایران و اسرائیل خبر داده است.

شکوه باستان

 به نام یزدان پاک

آرزو دارم شکوه باستان آید همی
آن شهِ گیتی فروز راستان آید همی

آرزو دارم رود ظالم از این دیر کهن
آن سعادت مرغ ما در بوستان آید همی

رخت شادی بر تنِ یاران و جامی از شراب
در کف و نور خدای آستان آید همی

از خرابات آید آن پیر مغانِ نیک خوی
وز قدومش رحمتی از آسمان آید همی

خانه ماتم سرا غرق سرور و نور عشق
عهد و پیمانی دگر از عاشقان آید همی

شهر را از سلطه نادان برون آرند باز
رونق از تدبیر و کارِ عاقلان آید همی

کاروان رفته در بیراهه خواب و خیال
باز گردند و به راه ساربان آید همی

قار قارِ زاغ از این گلشنِ خوش آب و رنگ
رفته و خوش نغمه ای از بلبلان آید همی

بیرقی از شیر و خورشید و از آن شمشیرِ حق
ظالمان را تیر آرش از کمان آید همی

گفته ها ناگفته ها از ظلمِ ضحاکِ زمان
بی مهابا آشکار و از نهان آید همی

مادر این خاک آید دست اندر دست شاه
بهر سامان و جلالِ آشیان آید همی


#صادق_مبارکی

قصه دل من

 امشب به قصه دل من گوش می‌کنی

فردا مرا چو قصه فراموش می‌کنی...

این دُر همیشه در صدف روزگار نیست
می گویمت ولی تو کجا گوش می‌کنی

دستم نمی‌رسد که در آغوش گیرمت
ای ماه با که دست در آغوش می‌کنی؟

در ساغر تو چیست که با جرعه نخست
هشیار و مست را همه مدهوش می‌کنی

مِی جوش می‌زند به دل خم بیا ببین
یادی اگر ز خون سیاووش می‌کنی

گر گوش می‌کنی سخنی خوش بگویمت
بهتر ز گوهری که تو در گوش می‌کنی

جام جهان ز خون دل عاشقان پر است
حرمت نگاه دار اگرش نوش می‌کنی

سایه چو شمع شعله در افکنده‌ای به جمع
زین داستان که با لب خاموش می‌کنی


#هوشنگ_ابتهاج

این وطن ، خانه من

 راز خوشبختی من خفته در قلب من است

تو کجا می گردی قلب من این وطن است

خاک مادرزادی، خانه اجدادی

این وطن ارثیه پشت در پشت من است

هیچ ابرقدرتکی مرد تسخیرش نیست

زن اگر تهمینه، مرد اگر تهمتن است

گریه ها کرده وطن، تاب آورده وطن

مام پر درد وطن مادری شیرزن است

قلب من خانه من، خانه زخم به تن

خسته ام از جانی که گرفتار تن است

من به مرگ آگاهم، مرگ را می خواهم

هم وطن ها راهم، دشمن آتش زدن است

ترانه‌سرا: امیر ارجینی

حجاب اجباری و آزار زنان ایرانی

 «حجاب اجباری» و آزار زنان ایرانی: از کنترل بدن تا سرکوب اجتماعی

چشم‌انداز کلی

پس از مرگ مهسا (ژینا) امینی در شهریور ۱۴۰۱ و خیزش «زن، زندگی، آزادی»، الگوی اعمال قانون «حجاب اجباری» دچار دگردیسی شد: دوره‌هایی از عقب‌نشینی تاکتیکی جای خود را به مرحلهٔ جدیدی از اعمال قهری و فناورانه داد.

ای وطن .....

اي وطن، خصم تو را سنگ به جام افتاده است
طشت رسوايي اين بوم ز بام افتاده است

آتش کينه برافروز، که در خانه‌ی ما
هر دغل پيشه در انديشه‌ی خام افتاده است

ريشه‌ی خصم برافکن که زبون گشت و ضعيف
جان اين گرگ برآور، که به دام افتاده است

يوسف ملک به زندان بلا مانده اسير
بر رخ مهر، سيه پرده‌ی شام افتاده است

سر بيگانه پرستان به کمند است بيا
تا ببيني که به دام تو کدام افتاده است

اي نگهبان وطن نوبت جان بازي توست
سر فدا ساز، که هنگام سرافرازي توست


#رهی_معیری

مشکل ما از روز ازل

مشکل ما بوده از روز ازل در زیرساخت
روی مان را زود اما زیرمان را دیر ساخت؛

آن خدایی که بشر از هیبتش کف می‌کند
قاشق ما را شبیه دسته‌ کف گیر ساخت

بند را وا کرد از پا پیر ما چل سال پیش
با محبت دست ما را حلقه در زنجیر ساخت!

این چه معجونی است یارب در دهان‌ها ریختی؟
پیرهامان را جوان، نسل جوان را پیر ساخت!

مدتی موسیقی متن جهان تغییر کرد
گوش ما را آشنا با شیون آژیر ساخت

در بهشت ما همه چیز است در جای خودش
قیف ما را در تناسب -حضرتش- با قیر ساخت!

منزوی شد شاعرش در شهر خود، هر کس نشد؛
شعر خود را کُشت از بس قافیه با تیر ساخت

گر چه صد سالی عقب هستیم، اما می‌شود
میهن خود را پس از صد سال با تدبیر ساخت!


#حسین_رضوی_فرد

پیامدهای جسمانی و روانی کودک همسری

 دخترانی که در سنین کودکی ازدواج می کنند کمتر احتمال دارد به پتانسیل کامل خود برسند. عزت نفس کودکان ازدواج کرده لگدمال شده و از بین می رود. آنها در مرحله حساس زندگی خود با جدایی از خانواده و دوستان روبرو می شوند. از آنها انتظار می رود به جای رفتن به مدرسه و بازی، نقش یک زن بالغ را ایفا کنند و خانه داری کرده و تشکیل خانواده دهند. در ادامه با برخی پیامدهای کودک همسری بیشتر آشنا می شویم:

۱- نقش تحصیلات در کودک همسری

آمار ازدواج کودکان نشان می دهد که دخترانی که تحصیلات ندارند، ۳ برابر بیشتر از دخترانی که در دبیرستان یا بالاتر تحصیل می کنند، قبل از ۱۸ سالگی ازدواج می کنند. ازدواج کودکان همچنین می تواند به طور قابل توجهی بر توانایی دختر برای ادامه تحصیل تأثیر بگذارد. بسیاری از دختران برای تمرکز بر مسئولیت های خانگی یا تربیت فرزندان خود مجبور به ترک تحصیل می شوند.

۲- پیامدهای جسمانی کودک همسری

ازدواج اجباری کودکان پیامدهای مخربی بر سلامت و رشد دختران دارد و از نظر جسمی و روحی برای مادر شدن آمادگی ندارند. مادران نوجوان و نوزادان آنها هر دو در معرض خطر بیشتری برای مرگ در هنگام زایمان هستند. همچنین پرخاشگری کودکان در این دسته از افراد بیشتر است و ممکن است به خود و دیگران آسیب جسمانی وارد کنند.

دختران جوان نیز هنوز درک کاملی از سلامت و حقوق جنسی و باروری خود ندارند. بسیاری در نهایت با یک پسر یا مرد بزرگتر ازدواج می کنند و به سختی می توانند نیازهای خود را بیان کنند، به ویژه در مورد مسائلی مانند پیشگیری از بارداری و تنظیم خانواده. آنها همچنین بیشتر احتمال دارد که خشونت خانگی یا استثمار را حتی در چارچوب ازدواج تجربه کنند.

۳- فقر

فقر یکی از دلایل اصلی ازدواج کودکان است و این مسئله یک پیامد متداوم است. کودکان قربانی کودک همسری فرصت رشد، یادگیری و درک کامل پتانسیل خود را از دست می دهند و بدون آموزش، آنها قادر به پایان دادن به چرخه فقر برای خود یا خانواده خود نیستند. از سوید دیگر بدون مزایای کامل شناخت اجتماعی، شهروندی و حق و حقوقشان، در معرض سوء استفاده قرار می گیرند.

از دیگر پیامدهای روانی کودک همسری می توان به احساس ضعف و سلطه، آسیب‌ های ناشی از آزار جنسی و جسمی، اضطراب و خشونت، افسردگی و صدها آسیب دیگر اشاره کرد.

مشاوره خانواده برای جلوگیری از کودک همسری چگونه است؟

کودکان در هر سنی می توانند تحت درمان قرار ‌گیرند تا بتوانند از طریق مشاوره خانواده و روانشناس کودک کمک بگیرند تا آنچه را که در خانه تجربه کرده‌اند را حل و فصل کنند. اما آنچه والدین اغلب انتظار دارند این است که کودکان این تجربیات را بپذیرند و با آن کنار بیایند.

با این حال، کنار آمدن با چیزهایی که ناسالم و بعضاً توهین آمیز است، برای یک رابطه سالم نیست و مطمئناً برای کودکان سودمند نیست. مشاوره ازدواج می تواند به شما در شناسایی و رسیدگی به این الگوهای رفتاری ناسالم که مشکل ساز و عادی شده اند کمک کرده و یا کودکان شما را از پیامدها و آسیب های ناشی از کودک همسری، برهاند.

معضلی به نام کودک همسری

 معضلی به نام کودک همسری که امروزه گریبانگیر بسیاری از کشورهاست، به نوعی از ازدواج رسمی یا غیررسمی کودکان قبل از ۱۸ سالگی گفته می شود. این ازدواج نقض حقوق بشر کودکان و نوعی خشونت مبتنی بر جنسیت است که کودکی را از کودکان می ‌رباید. ازدواج کودکان همچنین آموزش آنها را مختل می کند و آسیب پذیری را در برابر خشونت، تبعیض و سو استفاده شدت می بخشد.عوامل زیادی می تواند منجر به ازدواج کودکان یا ازدواج اجباری کودکان شوند، از ناامنی مالی یا غذایی گرفته تا هنجارهای فرهنگی یا اجتماعی. علت این موضوع هر چه که باشد، کودک همسری رشد کودک را به خطر انداخته و فرصت های او را در زندگی به شدت محدود می کند. در ادامه این مقاله با این معضل بیشتر آشنا شده و پیامدهای جسمانی و روانی آن را واکاوی می کنیم.

کودک همسری یعنی چه؟

کودک همسری یک ازدواج قانونی یا ازدواج غیررسمی است که در آن یک یا هر دو طرف کودک زیر ۱۸ سال هستند. در حالی که ازدواج زودهنگام برای دختران بسیار بیشتر است، ازدواج پسران قبل از ۱۸ سالگی نیز در برخی کشورها غیر معمول نیست. متاسفانه در اغلب اوقات، یک دختر کوچکتر با یک پسر یا مرد بزرگتر ازدواج می کند.

ازدواج زودهنگام تقریباً در بیشتر کشورها غیرقانونی است، مثل کودک همسری در آمریکا. با این حال، قوانین ازدواج زودهنگام به ندرت در بسیاری از کشورها اجرا می شود و خانواده ها و دختران اغلب از وجود این قوانین بی اطلاع هستند و با تمام تشویق ‌هایی که به ازدواج و تشکیل خانواده به خصوص به جوانان می ‌شود، همیشه کودک همسری مورد نکوهش اکثریت جامعه بوده است.کودک همسری در ایران، در صورتی که کودک زیر سن بلوغ با اجازه ولی و رای دادگاه غیر قانونی نیست و به طور کلی دختران زیر ۱۳ سال و پسران زیر ۱۵ سال برای ازدواج باید اجازه پدر و یا جد پدری خود به همراه رای دادگاه را داشته باشند. هرچند بسیاری معتقدند که کودک همسری در قران ریشه عمیقی دارد اما امری غیر منطقی است اگر بنا بر حکم یک دوره تاریخی بسیار دور با شرایط و تحولات این دوره، تصمیماتی اینچنینی گرفته شود. برخی از وجود کودک همسری در اسلام سخن می گویند اما کودکی که برای ازدواج و یا طلاق (مشاوره طلاق) در حکم دادگاه اسلامی نیاز به اجازه والد خود دارد، از لحاظ عقلی و جسمی توانایی بزرگسالان را ندارد و ازدواج برای او تماما آسیب خواهد بود.

بر اساس کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل متحد، ازدواج اجباری و زودهنگام کودکان، حق کودکان را برای محافظت در برابر اعمال مضر، سوء استفاده و حق رشد را از آنها سلب می کند. اکثر کشورها من جمله  ایران نیز این کنوانسیون را تصویب کرده اند. با این حال، سن رضایت متفاوت است و اغلب کمترین سن توصیه شده برای ازدواج توسط سازمان ملل متحد ۱۸ سال تمام است.

کودک همسری، نوعی کودک آزاری است

ازدواج زودهنگام و یا همان کودک همسری در جهان عواقب مخربی برای زندگی یک کودک و به خصوص یک دختر دارد و عملاً ازدواج کودکان به دوران کودکی او پایان می دهد. دختران قبل از اینکه از نظر جسمی و روحی آماده شوند، مجبور به ورود به دنیای بزرگسالی می شوند. در اینگونه مواقع باید از بپرسید که چه زمانی به روانشناس کودک مراجعه کنیم. قطعا یک روانشناس خبره می تواند بسیار بهتر از دیگر افراد به شما کمک کند.

آنها اغلب از حقوق خود در مورد بهداشت، آموزش، ایمنی و مشارکت محروم می شوند. علاوه بر این، ازدواج منظم اغلب به این معنی است که یک دختر مجبور می شود با مردی مسن تر ازدواج کند و این خود نوعی کودک آزاری چه از لحاظ روانی و چه از لحاظ جسمی و جنسی محسوب می شود.

دخترانی که در سنین جوانی ازدواج کرده ‌اند، با تأثیرات اقتصادی مادام‌العمر، کمتر به ادامه تحصیل می پردازند؛ اغلب منزوی هستند و آزادی آنها محدود می شود. آنها بیشتر در معرض خطر خشونت فیزیکی و جنسی و حتی خیانت هستند (مشاوره خیانت همسر) که ما به این پدید کودک آزاری می گوییم. این کودکان همچنین در معرض خطر بیشتری برای تجربه عوارض خطرناک در بارداری و زایمان، ابتلا به ایدز و اچ ‌آی ‌وی و خشونت خانگی هستند.

حجاب اجباری در ایران

حجاب اجباری در ایران

حجاب اجباری در ایران یکی از موضوعات مهم و چالش‌برانگیز اجتماعی و سیاسی در دهه‌های اخیر بوده است. پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، قانون حجاب اجباری به اجرا درآمد و زنان موظف شدند در مکان‌های عمومی پوشش اسلامی، از جمله روسری و لباس پوشیده، داشته باشند.

مدافعان این قانون آن را نشانه‌ای از هویت اسلامی و حفظ ارزش‌های اخلاقی جامعه می‌دانند، در حالی که منتقدان آن را نقض آزادی‌های فردی، به‌ویژه حق انتخاب پوشش برای زنان، قلمداد می‌کنند. بسیاری از زنان ایرانی با شکل‌های مختلفی از این اجبار اعتراض کرده‌اند؛ از جمله با کارزارهایی مانند "دختران خیابان انقلاب" که به‌طور نمادین روسری‌های خود را برداشته و اعتراض مسالمت‌آمیز کرده‌اند.

در سال‌های اخیر، به‌ویژه پس از وقایع مربوط به مرگ مهسا امینی در سال ۱۴۰۱، بحث درباره حجاب اجباری وارد مرحله جدیدی شده و حمایت بین‌المللی از معترضان افزایش یافته است. این موضوع نه تنها جنبه فرهنگی و مذهبی، بلکه ابعاد حقوق بشری و سیاسی نیز یافته است.

نتیجه‌گیری:
حجاب اجباری در ایران تنها یک موضوع پوشش نیست، بلکه بازتابی از نبرد میان آزادی‌های فردی و ساختارهای قدرت است. آینده این قانون بستگی به تغییرات اجتماعی، سیاسی و اراده مردم برای مطالبه حقوق خود دارد.