«نه به سفره‌های خالی»

 هم‌زمان با فرارسیدن یلدا، شماری از خانواده‌های جان‌باختگان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی»، صبح یکشنبه ۳۰ آذر ۱۴۰۴ با حضور بر مزار فرزندان و عزیزان خود در آرامستان بهشت محمدی سنندج، گردهمایی اعتراضی برگزار کردند.

خانواده‌های دادخواه با در دست داشتن پلاکاردها، ضمن گرامی‌داشت یاد جان‌باختگان، نسبت به وضعیت نابسامان معیشتی و شرایط حاکم بر جامعه اعتراض کردند و جمهوری اسلامی را عامل اصلی شکل‌گیری این بحران دانستند. در این تجمع، شعارهایی با مضمون «نه به سفره‌های خالی» سر داده شد که بازتاب‌دهنده اعتراض آنان به فقر، فشارهای اقتصادی و تداوم بی‌عدالتی بود.

این گردهمایی اعتراضی و یادبود، در یکی از نمادین‌ترین شب‌های فرهنگی ایران، بار دیگر خواست دادخواهی خانواده‌ها را به عرصه عمومی کشاند و بر پیوند مطالبه عدالت با زندگی روزمره مردم تاکید کرد.

تهدید خانواده آدینه‌زاده به بازداشت

 مرضیه آدینه‌زاده، خواهر ابوالفضل آدینه‌زاده، از جان‌باختگان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی»، با انتشار مطلبی در شبکه اجتماعی ایکس اعلام کرد، بازپرس پرونده، خانواده را به دلیل پیگیری وضعیت پدرش، علی آدینه‌زاده، به بازداشت تهدید کرده است.

علی آدینه‌زاد یکی از ده‌ها شهروندی است که روز ۲۱ آذر ۱۴۰۴، به دنبال برگزاری مراسم هفتم خسرو علیکردی در مشهد بازداشت شد.

مرضیه آدینه‌زاده نوشته است پدرش از همان روز نخست نسبت به بازداشت موقت خود اعتراض داشته، اما غلامرضا اکبری مقدم، قاضی شعبه یک دادگاه انقلاب، بدون ارایه مستندات شفاف، این بازداشت را تایید کرده است.

به گفته خانم آدینه‌زاده، در زمان بازداشت، کارت‌های بانکی پدرش ضبط شده و با وجود درخواست خانواده برای بازگرداندن آن‌ها، مسوولان مربوطه با طفره‌روی و سر دواندن عامدانه از پاسخ‌گویی خودداری کرده‌اند.

این خواهر دادخواه با اشاره به سابقه پرونده‌های مشابه، روند فعلی را ادامه پرونده‌های ساختگی پیشین دانست و تاکید کرد دستگاه قضایی در این مسیر استقلالی ندارد و بازپرس و قاضی پرونده عملا مجری دستورات نهادهای اطلاعاتی هستند.

او همچنین یادآور شد که علی آدینه‌زاده روز ۲۱ آذر ۱۴۰۴ در جریان مراسم بزرگداشت زنده‌یاد خسرو علیکردی با ضرب‌وشتم بازداشت شده و از روزهای ابتدایی بازداشت، در وضعیت ممنوع‌الملاقات و ممنوع‌التماس قرار داشته است.

هم‌زمان، گزارش‌هایی از افزایش فشارهای امنیتی بر خانواده‌های بازداشت‌شدگان مراسم بزرگداشت خسرو علیکردی منتشر شده که نگرانی‌ها درباره وضعیت جسمی و روحی آن‌ها را افزایش داده است.

 در همین زمینه، مهشید ناظمی، دختر پوران ناظمی، یکی از بازداشت‌شدگان، روز یکشنبه ۳۰ آذر اعلام کرد ماموران امنیتی با خانواده‌های شماری از بازداشت‌شدگان تماس گرفته و از آن‌ها خواسته‌اند از اطلاع‌رسانی درباره وضعیت عزیزان‌شان خودداری کنند.

به نوشته خانم ناظمی، ماموران در این تماس‌ها مدعی شده‌اند زنان بازداشت‌شده در سلول‌های انفرادی نگهداری می‌شوند و وضعیت عمومی آن‌ها «خوب» است. با این حال، خانواده‌ها با ابراز تردید نسبت به این ادعاها پرسیده‌اند چرا با گذشت بیش از ۱۰ روز بی‌خبری، هیچ تماس مستقیمی از سوی خود بازداشت‌شدگان برقرار نشده است.

بازداشت ده‌ها تن از فعالان مدنی در مراسم هفتم خسرو علیکردی طی ۱۰ روز گذشته واکنش‌های گسترده‌ای در داخل و خارج از کشور به دنبال داشته است. در تازه‌ترین واکنش‌ها، بیش از یک هزار فعال سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و هنری با امضای بیانیه‌ای مشترک، بازداشت‌های اخیر را محکوم کرده و خواستار آزادی فوری و بی‌قیدوشرط تمامی بازداشت‌شدگان شده‌اند.

امضاکنندگان این بیانیه با اشاره به تایید بازداشت ۳۹ نفر از سوی منابع رسمی اعلام کرده‌اند که بر اساس گزارش‌های فعالان حقوق بشر، شمار بازداشت‌شدگان در این پرونده بیش از ۵۰ نفر است.

تخریب یک قطعه آرامستان و جنایت علیه بشریت

 تخریب قطعه ۴۱ قبرستان «بهشت‌زهرا» در تهران به موضوعی بحث‌برانگیز در سطح بین‌المللی تبدیل شده است. این قطعه محل دفن تعدادی از مخالفان جمهوری اسلامی ایران، از جمله اعضای گروه «فرقان»، «سازمان مجاهدین خلق» و برخی از نظامیان شرکت‌کننده در کودتای «نوژه» است که نحوه مرگ آن‌ها، ابهامی پیرامون عملکرد حقوق‌بشری جمهوری اسلامی ایران بوده و هست.

موج تازه تبلیغات علیه اقلیت‌های دینی

 به‌تازگی مجموعه‌ای از ویدیوهای کوتاه تبلیغاتی علیه اقلیت‌های دینی بهایی، یهودی و سنی در شبکه‌های اجتماعی بازتاب یافته که در آنها چند روحانی جوان با لحن جوان‌پسند و ظاهر غیررسمی، به طرح روایات تحریف‌شده و اتهام‌های ساختگی علیه این اقلیت‌ها می‌پردازند.

بهاییان در کانون دشمن تراشی های حکومت

 در روزهای اخیر، امام‌جمعه فردیس با طرح ادعاهایی مبنی بر نقش بهاییان در آنچه « ترویج بی‌حجابی» خوانده، رسانه‌های نزدیک به سپاه پاسداران مانند «مشرق» و «فارس» با انتشار گزارش‌های امنیتی درباره نقش بهاییان در موسسه «ایران آکادمیا» و خبرگزاری «مهر» از طریق پاسداشت فعالیت‌های «بهایی‌ستیزانه» یکی از کشته‌شدگان جنگ هشت ساله ایران و عراق، مجموعه‌ای هماهنگ از روایت‌های امنیتی علیه بهاییان ایرانی را بازتولید کرده‌اند.

تداوم جنبش «زن، زندگی، آزادی» در زندگی روزمره

 سه سال پس از آغاز جنبش «زن، زندگی، آزادی»، پرسش محوری همچنان زنده است: چگونه زنانی که نامشان کمتر شنیده شده، بار اصلی این مبارزه را به دوش کشیده‌اند؟ در گفت‌وگویی با شیما تدریسی، پژوهشگری که سال‌ها روایت «زنان معمولی» را ثبت کرده، به قلب این جنبش می‌رویم؛ جنبشی که از خیابان‌ها تا خانه‌ها امتداد یافته و امروز در سومین سالگرد خود، به بخشی از حافظه جمعی جامعه بدل شده است.

سه سال از آغاز جنبش «زن، زندگی، آزادی» می‌گذرد؛ جنبشی که با قتل حکومتی ژینا (مهسا) امینی آغاز شد و به یکی از جنبش‌های تاثیرگذار تاریخ معاصر ایران بدل گشت. این جنبش، تنها اعتراضی به حجاب اجباری نبود، بلکه رویارویی مستقیمی با نظامی پدرسالار و سرکوب‌گر بود که ذهن، بدن و زندگی زنان و تمام شهروندان را تحت کنترل خود می‌خواست. از همان روزهای نخست، زنان و مردان در خیابان و خانه، در شهرها و روستاها، علیه حاکمیت مستبد شوریدند و نشان دادند که مسئله حق و آزادی انتخاب پوشش، دیگر خواسته‌ای حاشیه‌ای نیست؛ بلکه در مرکز مطالبات آزادی و برابری در ایران قرار گرفته است.

با وجود کشتار صدها تن، سرکوب فراگیر، دستگیری‌های گسترده و بحران‌های اقتصادی، جنبش ژینا همچنان زنده است، نه لزوماً به‌شکل تظاهرات‌های خیابانی، بلکه در فرهنگ و تغییرات ذهنی و اجتماعی زنان. روایت‌های بی‌شماری از خانواده‌ها، محافل کوچک و زندگی روزمره نشان می‌دهد که این جنبش به درون خانه‌ها و مناسبات روزمره نفوذ کرده و به بخشی از حافظه جمعی و شیوه زیست زنان بدل شده است. گفت‌وگوی حاضر با شیما تدریسی، پژوهشگری که سال‌هاست بر روی همین «زنان معمولی» و نقش آن‌ها در جنبش زنان ایران تحقیق می‌کند، در سومین سالگرد جنبش «زن، زندگی، آزادی» فرصتی است برای بازاندیشی: این‌که چگونه حضور گسترده زنان در خیابان‌ها، دست‌کم سه سال است که به نیرویی اجتماعی پایدار بدل شده و چرا ثبت روایت‌های کمتر شنیده‌شده از زنان، بخشی جدایی‌ناپذیر از فهم این جنبش است.

در این میان، نقش زنانی که شاید هرگز نامشان در رسانه‌ها یا تاریخ رسمی ثبت نشده، اما در سکوت و در دل زندگی روزمره بار اصلی مقاومت را به دوش کشیده‌اند، اهمیتی ویژه دارد. آن‌ها همان «زنان معمولی» هستند که با کنش‌های کوچک، ایستادگی‌های فردی و تغییر در روابط روزمره، مسیر آزادی‌خواهی و برابری‌طلبی را هموار کرده‌اند.

مجازات سنگین برای نوکیشان مسیحی

 

حسام‌الدین محمد جنیدی (یحیی)،نوکیش مسیحی ساکن ورامین، به دلیل باور مسیحی و فعالیت‌های صلح‌آمیز دینی خود، به هشت سال و یک ماه حبس تعزیری محکوم شد.  

محکومیت‌ها بر اساس ماده ۵۰۰ مکرر قانون مجازات اسلامی (تبصره ۲) برای هر یک از پنج نوکیش مسیحی شامل هفت سال و شش ماه حبس و بر اساس ماده ۵۰۰ (بند ۲) شامل هفت ماه حبس دیگر صادر شده است. افزون بر این، یکی از متهمان طبق ماده ۵۱۴ قانون مجازات اسلامی به اتهام «توهین به مقام رهبری» به ۱۷ ماه حبس اضافی محکوم شد.

سونامی اعدام در ایران

 با استناد به آمار به ثبت رسیده در مرکز آمار و اسناد سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، طی کمتر از ۹ ماه و در حالی که هنوز ۱۰۰ روز به پایان سال ۲۰۲۵ میلادی باقی مانده است، دست‌کم ۱۰۰۲ زندانی در زندان‌های مختلف ایران اعدام شده‌اند. از مجموع این ۱۰۰۲ نفر، ۴۰۴ نفر آن‌ها پس از آغاز جنگ اسرائیل و ایران از تاریخ ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ (مصادف با ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵) اعدام شده‌اند.

بنابر آمار ثبت‌شده در مرکز آمار و اسناد سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، اعدام‌ها در ایران از زمان این جنگ افزایش ۴۰ درصدی داشته‌اند. این آمار نگران‌کننده طی دو دهه اخیر بی‌سابقه بوده و هیچ‌گاه آمار اعدام‌ها در این مدت به هزار نفر نرسیده بود.

طبق آمار ثبت‌شده در مرکز آمار هه‌نگاو، از مجموع ۱۰۰۲ زندانی اعدام‌شده ۲۹ نفر زن و ۹۷۳ نفر مرد بوده‌اند. همچنین یک کودک به‌عنوان «کودک مجرم» در سال جاری میلادی اعدام شده است. ۸ نفر از زندانیان به اتهام جاسوسی برای اسرائیل اعدام شده‌اند.

در سال جاری میلادی تاکنون دست‌کم ۳۳ زندانی سیاسی و عقیدتی، ۱۴۸ زندانی کورد، ۱۳۰ زندانی لُر، ۱۱۴ زندانی بلوچ، ۱۰۶ زندانی تُرک و ۶۵ تبعه کشور افغانستان اعدام شده‌اند.

همچنین حکم ۶۳ زندانی به‌طور مخفیانه و بدون حق داشتن آخرین ملاقات با بستگان خود اجرا شده و تنها ۵۳ مورد از کل اعدام‌ها، یعنی ۵٪، در رسانه‌های حکومتی اعلام شده است.

در سال جاری شمار زندانیانی که در ملاعام اعدام شده‌اند نیز افزایش داشته و دست‌کم ۷ زندانی در شهرهای اسفراین، دلفان، میاندوآب، بوکان، دامغان، بیرم و کوردکوی احکام اعدام‌شان در ملاعام اجرا شده است.

 

تفکیک زندانیان اعدام‌شده بر حسب اتهام

بر طبق این گزارش، بیشترین زندانیان اعدام‌شده به اتهام جرایم مرتبط با مواد مخدر اعدام شده‌اند که ۴۹۵ مورد، معادل ۴۹.۵٪ کل موارد است.

اتهام سیاسی: ۱۶ مورد

اتهام مذهبی و عقیدتی: ۱۷ مورد

اتهام جرایم مرتبط با مواد مخدر: ۴۹۵ مورد

اتهام قتل عمد: ۴۴۱ مورد

اتهام تجاوز به عنف: ۲۵ مورد

اتهام سرقت مسلحانه: ۹ مورد

 تفکیک زندانیان اعدام‌شده بر حسب اقلیت‌های ملی و اتنیکی

در سال جاری میلادی اجرای احکام اعدام میان اقلیت‌های ملی و اتنیکی افزایش چشمگیری داشته است، به‌نحوی‌که در کمتر از ۹ ماه شمار زندانیان کورد، بلوچ، لُر و تُرک که اعدام شده‌اند نزدیک به ۵۰۰ مورد می‌باشد.

زندانیان کورد: ۱۴۸ مورد، معادل ۱۵٪ کل موارد

زندانیان لُر: ۱۳۰ مورد، معادل ۱۳٪ کل موارد

زندانیان بلوچ: ۱۱۴ مورد، معادل ۱۱.۵٪ کل موارد

زندانیان تُرک: ۱۰۶ مورد، معادل ۱۰.۵٪ کل موارد

زندانیان گیلک: ۴۳ مورد، معادل ۴٪ کل موارد

زندانیان عرب: ۲۹ مورد، معادل ۳٪ کل موارد

زندانیان ترکمن: ۹ مورد، معادل ۱٪ کل موارد

زندانیان تات: ۲ مورد، معادل ۰.۵٪ کل موارد

زندانیان تبعه کشور افغانستان: ۶۵ مورد، معادل ۶.۵٪ کل موارد

زندانیان فارس: ۲۶۲ مورد، معادل ۲۶٪ کل موارد

زندانیانی که هویت اتنیکی آن‌ها در دست بررسی است: ۹۴ مورد، معادل ۹٪ کل موارد

 جمهوری اسلامی ایران پس از سرکوب خیابان در جنبش ژن، ژیان، ئازادی و خصوصاً در سایه بی‌توجهی جهانی پس از شدت گرفتن بحران‌های جهانی نظیر جنگ اسرائیل و غزه، با شدت بیشتری دست به اعدام‌ها در ایران می‌زند. همچنین پس از آغاز جنگ اسرائیل و ایران نیز، ضمن شدت گرفتن سرکوب‌ها در ایران، میزان اعدام‌ها به‌ شکل چشمگیری افزایش داشته است و طی ۱۰۰ روز گذشته به طور متوسط هر روز ۴ نفر اعدام شده‌اند و ۴۰٪ کل آمار اعدام‌های امسال در این ۱۰۰ روز  ثبت شده است.

سازمان حقوق بشری هه‌نگاو نسبت به افزایش سونامی‌وار اعدام‌ها و شدت گرفتن ماشین کشتار در ایران هشدار داده و از جامعه مدنی ایران و جهان می‌خواهد ضمن محکوم کردن قاطعانه این اعدام‌ها، به فکر برنامه‌ریزی تمهیداتی بازدارنده برای مقابله با اعدام‌ها در ایران باشند.

شعر : فردای روشن ایران

 به نام یزدان پاک

دیده و دل روشن از فردای ایران گشته است
این بشارت قوّت جان اسیران گشته است

بس که ظالم تیغ کین بر پیکر میهن کشید
ناله ی میهن چو کابوس دلیران گشته است

سوزِ نای مادران داغدار آید به گوش
خاطرِ هر مرد ز این غوغا پریشان گشته است

وای از آن روزی که این موج خروشان بر دَمَد
ز این تصور قامت ضحّاک لرزان گشته است

هین به چشمم آید آن سیلاب خشم و انتقام
بس بنای ظلم ز این سیلاب ویران گشته است

ز این تقلّا کردن ضحّاک اندر منجلاب
شد هویدا کان اسیر خشم طوفان گشته است

کِی تواند جان از این غوغا به نیکی در بَرَد
گر کنون در قدرت و اینگونه بیجان گشته است

آن رَجَز خوانِ گزافه گوی ظالم را ببین
عاقبت چون موش در سوراخ پنهان گشته است

ای عبا پوشانِ دزد و در صِفَت همچون شغال
وقت جولان دادنِ مردان و شیران گشته است

کِی شود موشی چو شیری تا که سلطان خوانمش
کِی، کجا شیخی به هیبت همچو شاهان گشته است

این بساطِ مضحکِ منبر نشینان جمع کن
گو چه وقتی منبری چون تخت سلطان گشته است

این نماد هشت پا هرگز نباشد چون درفش
شیر و خورشید است کان در جان ایران گشته است


#صادق_مبارکی

چکمه نظام روی گردن بهاییان

 کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل متحد در آخرین روزهای آبان۱۴۰۳ در قطعنامه‌ای، کارنامه حقوق‌بشر ایران را محکوم کرد. این قطعنامه‌ که با ۷۷ رای مثبت در مقابل ۲۸ رای منفی و ۶۶ رای ممتنع در مجمع عمومی تصویب شد، از حکومت ایران می‌خواهد تا ماده ۴۹۹ و ماده ۵۰۰ مکرر قانون مجازات اسلامی را اصلاح کند. 

مصادره اموال بهاییان در ایران به بهانه باور دینی

 از پروندهٔ «ایول» تا الگوی سراسری

مصادرهٔ اموال بهاییان در ایران صرفاً رویدادی پراکنده نیست؛ مجموعه‌ای از تصمیم‌ها و بخشنامه‌ها و احکام قضایی، در گذر زمان به «سیاست زدودن دارایی» یک جامعهٔ دینی نزدیک شده است. نمونهٔ شاخص، پروندهٔ روستای ایول (مازندران) است که مستندات علنیِ قضایی و گزارش‌های حقوق بشری دربارهٔ آن منتشر شده است.

شعر:نام خدا روی چکمه ها

 در کوچه‌هایی

که آیه‌ها
بر دیوارها نقش بسته‌اند
با رنگ خون،
خدا
نامی‌ست که
از دهان مأموران
می‌چکد
نه از لبان مادر.

دین،
در این‌جا
نردبانی‌ست
که از شانهٔ مردم
تا بامِ قصر بالا رفته است.
و آن‌که بر بام ایستاده
نه پیام‌آور است
نه قدیس،
بلکه
بانک‌دارِ گرسنگی‌هاست.

لباس ایمان
دیگر
دکمه‌های امنیت دارد،
آستینش را
برای شلاق بالا زده‌اند
و بر دوشش
نشان افتخارِ سانسور می‌درخشد.

اینجا،
نماز
تنها وقتی مقبول است
که سر در رکوع
هم‌جهت با دوربین باشد.

اینجا،
صدا
اگر از حنجره‌ی آزاد برآید،
کفر است.
ولی فریاد
از مناره‌ی زر
آیه می‌شود.


---

خداوندا،
تو را از کدام زندان
آزاد کنیم؟
از حصارِ حوزه؟
یا از تیترهای کیهان؟

تو را کدام جمعه
بازخواهند آورد،
اگر هر جمعه
به نامت گلوله شلیک می‌شود؟


---

در این شب تار
دین را
از زبان کودکی شنیدم
که می‌گفت:
«خدا یعنی وقتی بابام از زندان برگرده.»

اصول الهیات بهایی

 

بررسی الهیات بهائی: وحدت ادیان یا دین جدید؟
مقدمه

آیین بهائی یکی از ادیان نوظهور است که در سدهٔ ۱۹ میلادی در ایران پدید آمد. گرچه بسیاری آن را ادامه‌ای از اسلام می‌دانند، پیروانش آن را دینی مستقل و جهانی تلقی می‌کنند. اما آیا بهائیت واقعاً دین جدیدی است یا تلاشی برای وحدت ادیان گذشته؟ در این مقاله تلاش می‌شود مفاهیم کلیدی الهیات بهائی بررسی شود و جایگاه آن در میان ادیان بزرگ و به‌ویژه نسبت آن با اسلام روشن گردد.

مهاجرت بهاییان از ایران

 

آیین بهایی که در میانه قرن نوزدهم در ایران بنیان نهاده شد، با وجود داشتن آموزه‌هایی درباره صلح، وحدت و محبت، همواره با فشار و تبعیض در زادگاه خود روبرو بوده است. این دین، که امروزه میلیون‌ها پیرو در سراسر جهان دارد، از آغاز تا امروز در ایران با محدودیت‌های حقوقی، اجتماعی و فرهنگی شدیدی مواجه بوده است.یکی از نتایج این فشارها، مهاجرت گسترده بهاییان ایرانی به خارج از کشور طی چند دهه گذشته بوده است. این مقاله به بررسی دلایل این مهاجرت، چالش‌ها و فرصت‌های آن، و همچنین تفاوت‌های زندگی بهاییان در ایران و خارج از ایران می‌پردازد.

شعر: قبای ایمان

 در این سرای خاموشی

دین،
قبایی‌ست
که وارونه پوشیده‌اندش.

نامش از عشق
ولی
بویِ ترس می‌دهد
از هر دکمه‌اش.

خطبه‌ها
نه از خدا
که از کاخ می‌آیند،
و مؤذن
از بام زر
به ظلم فتوا می‌دهد.

چشم‌ها را دوخته‌اند
به قبله‌ی قدرت،
دل‌ها اما
از نور
سال‌هاست که بریده‌اند.

خدا را
در زندان نوشتند
با تبصره‌ی ۴،
و ایمان
گذرنامه‌ای شد
برای خروجِ بی‌صدا.

کسی نماز می‌خواند
اما نگاهش
در صف اعدام است،
کسی دعا می‌کند
برای سهمیه‌ی دانشگاه،
نه برای روشنی دل.

و من،
در میانِ این آوارِ مقدس،
دنبال نوری می‌گردم
که به قلب بتابد،
نه به نهاد.

نقش مظاهر ظهور در وحدت ادیان

 یکی از مهم‌ترین پیام‌های آئین بهایی آن است که ادیان حقیقی، تجلیات متوالی دین واحد الهی هستند. مظاهر ظهور، نمایندگان یک دین هستند که در طول زمان، لباس‌های مختلف پوشیده‌اند.

این نگاه، تقابل سنتی میان ادیان را به گفت‌وگویی همدلانه و پیوسته بدل می‌سازد. در نتیجه:
اسلام با مسیحیت در تعارض نیست.
زرتشت با محمد ناسازگار نیست.
بهاءالله با موسی تضاد ندارد.
بلکه همگی چراغ‌هایی از یک نورند، که به اقتضای زمان و مکان درخشیده‌اند.

آموزه‌های کلیدی بهاءالله درباره مظاهر ظهور

در آثار بهاءالله، از جمله ایقان و لوح کلمات مکنونه، مفاهیم عمیقی درباره مظاهر ظهور آمده است. به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنیم:
پذیرش مظاهر ظهور، شرط شناخت خداست.
کسانی که مظاهر ظهور را انکار می‌کنند، از فیض الهی محروم‌اند.
پیامبران، مظلوم‌ترین افراد تاریخ‌اند، چون در زمان خود توسط مردم طرد و تکفیر شده‌اند.
بهاءالله به صراحت می‌گوید که هر عصری نیاز به مظهر ظهور خود دارد، و شناخت زمانه، بدون شناخت پیام‌آور آن ممکن نیست.
در نتیجه‌: اهمیت باور به مظاهر ظهور در زندگی معنوی و اجتماعی بشر و باور به مظاهر ظهور در آئین بهایی، صرفاً اعتقاد به چند شخصیت تاریخی نیست. این باور زیربنای جهان‌بینی، اخلاق فردی، نظم اجتماعی و جهت‌گیری تمدنی بهاییان است.
شناخت مظاهر ظهور، به انسان کمک می‌کند تا:
با خدای خود ارتباطی زنده و پویا برقرار کند.
از ستیزه‌جویی دینی فاصله گیرد و به گفت‌وگوی میان‌ادیانی نزدیک شود.
به رشد مستمر معنوی بشر باور داشته باشد.
برای تحقق صلح، عدالت و یگانگی جهانی تلاش کند.

ویژگی های مظاهر ظهور در آیین بهایی

 

ویژگی‌های مظاهر ظهور در آئین بهایی

وحدت در جوهر، تنوع در بیان

مظاهر ظهور در حقیقت یکی هستند و تفاوت‌های ظاهری آن‌ها ناشی از تفاوت‌های زمانی و فرهنگی است. به گفته بهاءالله در کتاب ایقان:

«جمیع این مظاهر، مطالع آن شمس حقیقت‌اند... و اختلاف در بیان ایشان را باید به مقتضیات زمان و ظرفیت مردمان نسبت داد.»


قدرت خلاقه

مظاهر ظهور نه تنها آموزش‌دهنده‌اند، بلکه قدرت خلاقه دارند. آن‌ها روح تازه‌ای در بشریت می‌دمند، تمدن‌های جدید را بنیان می‌گذارند و بنیان‌های فکری را دگرگون می‌سازند.
واسطه فهم خداوند

از آنجا که ذات خدا برای انسان قابل درک نیست، شناخت خدا تنها از طریق مظاهر ظهور ممکن می‌شود. آن‌ها آیینه‌هایی هستند که صفات الهی را منعکس می‌کنند: مانند محبت، عدل، حکمت، قدرت و علم.

تفاوت مظاهر ظهور با پیامبران در دیگر ادیان

در بسیاری از ادیان، پیامبران سلسله‌ای از انسان‌های برگزیده‌اند که پیام خدا را به مردم می‌رسانند. در اسلام، به‌ویژه در نگاه شیعی، پیامبران دارای مقام عصمت‌اند اما همچنان مخلوق‌اند.

در آئین بهایی، مظهر ظهور مقام بالاتری دارد:

او فقط پیام‌آور نیست، بلکه تجلی صفات الهی است.

او صاحب اقتدار جهانی و خلاقه است.

او بنیادگذار عصر جدیدی در تمدن بشر است.


همچنین، در آئین بهایی بین پیامبران «عام» (مانند پیامبران بنی‌اسرائیل) و مظاهر ظهور فرق گذاشته می‌شود؛ فقط مظاهر ظهور تغییر بنیادین در زندگی معنوی بشر پدید می‌آورند.استمرار مظاهر ظهور و مفهوم «وحی تدریجی»

یکی از باورهای کلیدی در آئین بهایی، وحی تدریجی یا توالی ظهورات است. به این معنا که خداوند هر چند هزار سال یک بار، پیام‌آوری جدید برای هدایت بشر می‌فرستد. این توالی نه تصادفی، بلکه برنامه‌ای منظم و هدفمند برای رشد معنوی، اخلاقی و اجتماعی انسان‌هاست.

بنابراین، بهاءالله پایان‌دهنده وحی نیست، بلکه آخرین حلقه تا امروز در زنجیره‌ای از مظاهر ظهور است. به گفته‌ی او، مظاهر ظهور آینده نیز خواهند آمد، ولی نه زودتر از هزار سال پس از ظهور وی.

هدف اصلی مظاهر ظهور چیست؟

همه مظاهر ظهور با یک هدف مشترک آمده‌اند:

ارتقای معنویت و اخلاق بشر

ایجاد تمدن الهی بر روی زمین

آموزش یگانگی بشر و برابری انسان‌ها

ایجاد عدالت، صلح و پیشرفت
آنان آمده‌اند تا هر نسل را به مرحله‌ای بالاتر از رشد فکری و روحی برسانند.

مظاهر ظهور در آیین بهایی

 مظاهر ظهور در آئین بهایی: پیامبران الهی، نقش، ویژگی‌ها و پیوستگی رسالت‌ها

مقدمه

در قلب الهیات بهایی، مفهومی بنیادین و منحصر به‌فرد وجود دارد که به آن «مظاهر ظهور» گفته می‌شود. این اصطلاح که شاید برای مخاطب غیر بهایی ناآشنا باشد، به پیامبرانی اشاره دارد که از سوی خداوند برای هدایت بشر فرستاده شده‌اند. از منظر آئین بهایی، این پیامبران الهی نه تنها بنیان‌گذاران ادیان جهانی‌اند، بلکه تجلی صفات خداوند در جهان انسانی به شمار می‌روند.

این مقاله تلاش می‌کند تا به معرفی عمیق این مفهوم، جایگاه مظاهر ظهور در جهان‌بینی بهایی، تفاوت آن‌ها با مفهوم پیامبری در دیگر ادیان، و اهمیت آن در وحدت ادیان بپردازد.
۱. تعریف مظاهر ظهور در آئین بهایی
در آئین بهایی، «مظهر ظهور» (Manifestation of God) به شخصی اطلاق می‌شود که تجلی الهی است و پیام خدا را برای عصر خود به انسان‌ها منتقل می‌کند. این افراد، حاملان وحی الهی هستند و میان خداوند نامتناهی و بشری محدود، واسطه‌ای ضروری و الهی‌اند.
برخلاف ادیانی که پیامبران را صرفاً انسان‌هایی صالح یا پیام‌رسانی ساده می‌دانند، آئین بهایی به مظاهر ظهور مقام والاتری می‌دهد: آن‌ها تجسم صفات خداوند بر زمین‌اند، اما نه خود خدا هستند و نه ذات او را دارند.
۲. مظاهر ظهور چه کسانی هستند؟
از نگاه بهاءالله، پیام‌آوران اصلی خدا در تاریخ بشر همگی مظاهر ظهورند. برخی از آن‌ها عبارت‌اند از:

حضرت ابراهیم

حضرت موسی

حضرت زرتشت

حضرت بودا

حضرت عیسی مسیح

حضرت محمد

حضرت باب (پیش‌درآمد آئین بهایی)

حضرت بهاءالله (پیام‌آور آئین بهایی)


آئین بهایی معتقد است که این مظاهر ظهور نه تنها در پیام، بلکه در ذات مأموریت خود هم‌راستا و هماهنگ‌اند. آن‌ها بر اساس نیازهای زمانی و فرهنگی بشر، پیام‌های متناسب با آن دوره را آورده‌اند، اما همگی از یک منبع الهی سرچشمه گرفته‌اند.

ای وطن .....

اي وطن، خصم تو را سنگ به جام افتاده است
طشت رسوايي اين بوم ز بام افتاده است

آتش کينه برافروز، که در خانه‌ی ما
هر دغل پيشه در انديشه‌ی خام افتاده است

ريشه‌ی خصم برافکن که زبون گشت و ضعيف
جان اين گرگ برآور، که به دام افتاده است

يوسف ملک به زندان بلا مانده اسير
بر رخ مهر، سيه پرده‌ی شام افتاده است

سر بيگانه پرستان به کمند است بيا
تا ببيني که به دام تو کدام افتاده است

اي نگهبان وطن نوبت جان بازي توست
سر فدا ساز، که هنگام سرافرازي توست


#رهی_معیری

مشکل ما از روز ازل

مشکل ما بوده از روز ازل در زیرساخت
روی مان را زود اما زیرمان را دیر ساخت؛

آن خدایی که بشر از هیبتش کف می‌کند
قاشق ما را شبیه دسته‌ کف گیر ساخت

بند را وا کرد از پا پیر ما چل سال پیش
با محبت دست ما را حلقه در زنجیر ساخت!

این چه معجونی است یارب در دهان‌ها ریختی؟
پیرهامان را جوان، نسل جوان را پیر ساخت!

مدتی موسیقی متن جهان تغییر کرد
گوش ما را آشنا با شیون آژیر ساخت

در بهشت ما همه چیز است در جای خودش
قیف ما را در تناسب -حضرتش- با قیر ساخت!

منزوی شد شاعرش در شهر خود، هر کس نشد؛
شعر خود را کُشت از بس قافیه با تیر ساخت

گر چه صد سالی عقب هستیم، اما می‌شود
میهن خود را پس از صد سال با تدبیر ساخت!


#حسین_رضوی_فرد